Op 3 november 2026 verscheen bij De Verhalenbank Psychiatrie het verhaal ‘De lessen van een klokkenluider’. Tony (51) vertelt daarin hoe leuKtisme hem richting gaf.
Wat doe je als je ziet dat iets niet klopt? Voor Tony was het antwoord duidelijk. Je zegt het. ‘Zonder dat ik daarvoor gekozen had, werd ik een klokkenluider,’ vertelt hij.
Hij beschrijft eerlijk wat er daarna gebeurde. Hij voelde zich eenzaam, de stress bleef lang aanhouden en dat had gevolgen voor zijn psychische gezondheid. Niemand is immuun voor chronische stress, zegt hij. Wat hem hielp, was hulp accepteren voordat het te laat was. Over zijn opnames zegt hij: ‘Die opnames waren geen teken van zwakte, maar juist een manier om overeind te blijven.’ Inmiddels vindt hij zingeving in het steunen van mensen met vergelijkbare ervaringen.
Drie vragen als kompas
Wat ons als stichting raakt, is de rol die leuKtisme in zijn verhaal speelt. Tony noemt leuK zijn belangrijkste kompas. In leuKtisme komen logisch, ethisch en universeel denken samen. Tony maakt dat concreet. Hij toetst situaties steeds opnieuw aan drie eenvoudige vragen:
- Is het logisch? Klopt het als je de feiten op een rij zet?
- Is het ethisch verantwoord? Is het goed, ook voor de mensen die het raakt?
- Geldt het voor iedereen? Zou het ook kloppen als jij aan de andere kant stond?
De K in leuKtisme verwijst naar de Koninklijke Weg van De Gulden Regel: behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden. Is het antwoord op een van de drie vragen nee, dan is dat voor Tony een reden om nog eens kritisch te kijken. Wegkijken is voor hem geen optie. Niet uit heldendom, zegt hij, maar omdat het past bij wie hij is.
Waarom we dit verhaal delen
Het verhaal van Tony laat zien wat leuKtisme in het dagelijks leven kan betekenen. Het is een manier van kijken en handelen waar je ook in moeilijke tijden iets aan hebt. En het laat zien hoe belangrijk het is dat mensen die een misstand melden, gehoord en gesteund worden.
Lees het hele verhaal van Tony bij De Verhalenbank Psychiatrie